Ömer Seyfettin 1884 yılında Balıkesir’in Gönen ilçesinde doğdu. Yüzbaşı Ömer Şevki Bey ile
Fatma Hanım’ın çocuğudur. İlk öğrenimine Gönen’de başladı, babasının görevleri sebebiyle
İnebolu ve Ayancık’ta bulunduktan sonra aile İstanbul’a taşındı.
İstanbul’da Mekteb-i Osmanî ve Askerî Baytar Rüştiyesi’nde okudu. 1896’da Edirne Askerî
İdadîsi’ne geçti ve 1900’de mezun oldu. Mekteb-i Harbiye'ye başladı ancak 1903’te
Makedonya’daki olaylar nedeniyle “sınıf-ı müstacele” hakkıyla imtihansız mezun edildi.
Subay olarak İzmir ve Kuşadası’nda görev yaptı. İzmir Jandarma Okulu’nda öğretmenlik
yaparken edebiyat çevreleriyle yakınlaştı; sade Türkçe ve milliyetçi dil anlayışı üzerinde
yoğunlaştı. 1911’de Genç Kalemler dergisinde yayımlanan
“Yeni Lisan” makalesi Mehmet Emin, Ali Canip ve diğer gençlerle birlikte
Türk edebiyatında millî dil hareketinin temelini attı.
Balkan Savaşı’nda yeniden orduya çağrıldı, Yanya’da esir düştü. Nafliyon’daki esareti
boyunca sürekli okudu ve önemli hikâyeler kaleme aldı. 1913’te İstanbul’a döndü;
Bâb-ı Âli Baskını'na katıldıktan sonra askerlikten ayrıldı ve öğretmenliğe başladı.
1914’te Kabataş Sultanisi’nde öğretmenliğe başlayan yazar, 1917–1920 yılları arasında
en verimli dönemini yaşadı. Bu süreçte 125’ten fazla hikâye yazdı.
25 Şubat 1920’de hastalandı, 6 Mart 1920’de vefat etti. Mezarı bugün Zincirlikuyu’dadır.
