(d. 1920, Devrek / Zonguldak – ö. 2 Aralık 1942, İstanbul)
İlköğrenimini Devrek’te yaptı. Kastamonu Lisesindeki öğrenimini rahatsızlığı
nedeniyle yarıda bırakarak (1940) Zonguldak Kömür İşletmesinde memurluk yaptı.
Bir süre maliye memuru olarak çalıştı.
Yakalandığı verem hastalığının tedavisi için İstanbul’a götürüldü. 1942 yılında
iyileşerek sanatoryumdan çıktı. Evlenerek İstanbul’a yerleşti. Ancak eşinin
tifodan ölümü üzerine büyük bir sarsıntı yaşadı ve içkiye yöneldi.
Bir gece akciğerinden gelen kanla boğularak hayatını kaybetti. Şiirleri,
ölümünden sonra Salah Birsel tarafından Rüştü Onur (1956) adlı kitapta,
üzerine yazılanlarla birlikte toplandı.
Doğal ve insancıl duygularla yazılmış, yaşına göre olgun ve başarılı şiirleriyle
tanınan Rüştü Onur’un “Aralık Kalsın Kapım” adlı şiiri, Balıkesir Yeni Seri
Kaynak dergisinde (Mayıs 1949, sayı 13) yayımlandı.
“Rüştü Onur, görünüşte daha alçakgönüllü, daha çekingendir. Belki de bu
çekingenlik, şair olarak kendine güvenin rahatlığından gelmektedir.
Şiirleri, bir bakıma, alışılmış ölçüleriyle şiir değil; bir çeşit hatıra
defteri niteliğindedir. Asıl tatları da buradan gelir.”
— Turgut Uyar
Kaynakça:
Nurullah Ataç, Rüştü Onur – Bir Şair Ölmüş (Cumhuriyet, 11.02.1943);
Turgut Uyar, Bir Şiirden (1982);
Mehmet Yaşar Bilen, Rüştü Onur’un Hayatı ve Sanatı (1983);
Yurt Ansiklopedisi (c. X, 1984);
Seyit Kemal Karaalioğlu, Resimli Türk Edebiyatçılar Sözlüğü (1982);
Behçet Necatigil, Edebiyatımızda İsimler Sözlüğü (1999);
Şükran Kurdakul, Şairler ve Yazarlar Sözlüğü (1999);
TBE Ansiklopedisi (c. 2, 2001);
Selahattin Tuncer, Erken Ölen Bir Şair Rüştü Onur (Türk Dili, 2002);
İhsan Işık, Türkiye Edebiyatçılar ve Kültür Adamları Ansiklopedisi (2009).
