Her akşam üstü ufuklarda bir selâm ararım Her akşam üstü uzak bir semâ-yi muzlimden. Sükût ü zulmet olan bir muhît-i mü’limden Doğar hayâtıma bir hicr-i dâimi sanırım. Semâ, senin o zamân mâteminle, hüznünle Deniz, senin o zaman hâtıranla mâlidir. Havâda son nefesin ye’s-i rûhu hâkîdir, Akar sular, dereler son nidâ-yi ye’sinle. Emellerimde bu dem bir hubûb-ı târ uyanır. Kederlerimde büyük bir sükût-ı zıll u havâ, Başım elimde, uzaklarda ihtizâr-ı mesâ, Dumanlı, gölgeli bir sâha-î hayâli uzanır. Hayâl ü hissimi reng-i muhite benzeterek Zevâl-i ömrümü seyreyliyor sanır nazarım. Erir bu dem kalır ufkumda bî-ziyâ bir renk Hakayıkım, elemim, zulmetim, düşüncelerim. Şemîm-i valsını bir nağme, bir havâ, bir zıl, Bu dem muhit-i hayâlâta anlatır bir bir. Bu dem, bu dem senin, ey rûh-ı gâib ü zâil Cunûn-ı ekşimi tenvime geldiğin demdir. Buhâr-ı şâm ile dağlar, denizler, ormanlar Gurub eder gibi bir başka cevf-i esrâra, Uzak ufukların üstünde mest ü âvâre Sükût-ı firkati ervâha Zühre nakleyler. Başım elimde, sorar gözlerim ufuklardan Şemîm-i vaslını bir nefha, bir havâ senden; Bakıp ufûlüne her şâm-ı mü’limin sanırım Doğar sükut ile akşamlarım mezârından… AKŞAMLARIM Her akşam üstü ufuklarda bir selâm ararım Her akşam üstü uzak bir karanlık gökten. Sessizlik ve karanlık olan bir üzücü çevreden, Doğar hayatıma bir sürekli ayrılık sanarım. Gökyüzü, senin o zaman yasınla, üzüntünle Deniz, senin o zaman anınla doludur. Havada son nefesin ruh sıkıntısını anlatır, Akar sular, dereler son karamsar seslenişinle. İsteklerimde bu sıra bir karanlık tohum uyanır. Acılarımda büyük bir gölge ve hava sessizliği, Başım elimde, uzaklarda akşamın can çekişmesi, Dumanlı, gölgeli bir hayal alanı uzanır. Hayal ve duygumu çevrenin rengine benzeterek Ömrümün sona erişini gözlüyor sanır bakışım. Erir o zaman kalır ufkumda ışıksız bir renk Gerçeklerim, üzüntüm, karanlığım, düşüncelerim. Kavuşmanın güzel kokusunu bir ezgi, bir hava, bir gölge, Bu sıra hayallerin çevresine anlatır bir bir. Bu sıra, bu sıra senin, ey yiten ve yok olan ruh Gözyaşlarımın çığlığını uyutmaya geldiğin andır. Akşamın buharı ile dağlar, denizler, ormanlar Batar gibi bir başka sır boşluğuna Uzak ufukların üstünde sarhoş ve başıboş Ayrılığın sessizliğini ruhlara Çobanyıldızı taşır. Başım elimde, sorar gözlerim ufuklardan Kavuşmanın kokusunu bir esinti, bir hava senden; Bakıp gidişine her üzücü akşamın sanırım Doğar sessizlik ile akşamlarım mezarından… Çeviren: Asım Bezirci Ahmet Haşim