İlk kundağın ben oldum, yavrum;
İlk oyuncağın ben oldum.
Acı nedir, tatlı nedir... bilmezdin;
Dilin damağın ben oldum.
Elinin ermediği, dilinin dönmediği çağlarda, yavrum;
Kolun kanadın ben oldum, dilin dudağın ben oldum.
Belki kıskanırlar diye gördüklerini;
Sakladım gözlerden gülücüklerini...
Tülün duvağın ben oldum!
Artık isterlerse adımı söylemesinler bana;
'Onun Annesi' diyorlar... Bu yeter sevgilim, bu yeter bana!
Bir dediğini iki etmiyeyim diye öyle çırpındım ki;
Ve seni öyle sevdim, sana o kadar ısındım ki;
Usanmadım, yorulmadım, çekinmedim.
Gün oldu kırdın... İncinmedim;
İlk oyuncağın ben oldum... Yavrum, son oyuncağın ben oldum...
Layık değildim, layık gördüler;
Annen oldum yavrum, annen oldum!
