Tut atalar sözün kalbi selim ol Gönülden gönüle yol var demişler Gider yavuzluğu tab’ı halim ol Sert sirke kabına zarar demişler Bilirsin alçağa akmadadır su Kâmilin cahile nasihati bu İkrarını gözet olma abesgu Bildir iman ile ikrar demişler Her kâra uzatma elin eteğin Yelkovana döner âhır emeğin Nitekim şaşkını gölde ördeğin Başın kor kıçından dalar demişler Aldanma cihanın sakın varına Bir nefesi verme cihan varına Bugünkü işini koyma yarına Yâr yıkıldığı gün tozar demişler Kestim bu arsada ben de bir koyun Meydan-ı hünerde gel sen de soyun Feleğin zoruna dayanmaz oyun Katı zor oyunu bozar demişler Çoktur bu âlemde boşa yelenler Kande bilenler ile bilmeyenler Eskiden âdettir dağdan gelenler Bağda olanları kovar demişler Dediler bu pendi sordumsa kime Tuz ekmek bilmeze müşkilin deme Kül kömür ya namerd lokmasın yeme Gün olur başına kakar demişler Abestir her vara yoğa koşanlar Gâhi doğru gâhi eğri eşenler (aşanlar) Ağlamak ne demek kendi düşenler İki gözden bile çıkar demişler Arz eyle bu pendi kendi özüne Dost addetme her güleni yüzüne İncinme dostunun doğru sözüne Doğru söz insana batar demişler Darbımesellerle eylersen amel Kırkların birine olursun bedel Usulü manayı bilmeyen echel Solağına davul çalar demişler Bir mürşid-i kâmil bulmayanlara Bin nasihatten ders almayanlara Sözünün sübutu olmayanlara Dipsiz kile bir boş ambar demişler Eşkin at yanına bağlansa güre Huy alır huyundan ol göre göre Hizmet eyler isen eyle bir ere Su aktığı yere akar demişler Çarşuy-ı dehirde nice toz kopar Ol vakti gözeten çok takye kapar Helalzade gelir pazarlık yapar Haramzade pazar bozar demişler Âdet-i Hak budur ezel ü ebed Kul kula sebeptir ey dil-i naşad Baye geda hizmet etmekte murad Bal tutan parmağın yalar demişler Dilden ister isen gıll ü gış gide Meta-ı razını açma hâside Kıyma müşteriye az al faide Alan da satandan umar demişler Yâr ile ettiğin kavle ver karar Kâr etmezsen bari eyleme zarar Aza kanaat et olma tamahkâr Ucuz satan tizcek satar demişler Ham tamaı gel terk eyle erken Elimden çıkmasın der isen örken Deve ahu gibi boynuz ararken İki kulaktan da çıkar demişler Hileyi irtikâp etme kıl hazer Denilsin namına bir er oğlu er Sen elin kapısını kakarsan eğer El de senin kapın kakar demişler Irzıyla varamaz eşkıya eve Uslu gez kim seni kâmiller seve Hardan büyük at var attan da deve Deveden de büyük fil var demişler Güneş balçık ile sıvanmaz ey dil Bîzeban da olsa bellidir kâmil Kendinden gayriyi beğenmez cahil Kendi çalar kendi oynar demişler Tâlib-i marifet çekerse emek Yüğrük at attırır yemin giderek Şaire ses ile saz ü söz gerek Yalnız taş olmaz duvar demişler Kûy-ı dilâraya eylersen akın Hele gafil olma etrafa bakın Karda yürü izin bell’etme sakın Arif olur il tiz duyar demişler Yüzüm yerde tenim hâk ile yeksan Serim gavgalarda hâlim perişan Gözlerim cemal-i canana hayran Gönül masumdur umar demişler Gerek şaki olsun gerekse said Kereminden Kerim eylemez baid Böyledir Mevlâ’dan kesme sen ümid Gün doğmadan neler doğar demişler Kanaat kıl lokma-i rûz u şebe Eller konar topladığın zehebe Bilirsin ki atalarımız bir tepe Yakılır bir dere dolar demişler Yırtıcı kuşların ömürleri az Bir tek ipte iki canbaz oynamaz Şahrahta kuyuyu kametince kaz Ezkaza ayağın kayar demişler Levnî nasâyihi pirlerin böyle Durub-ı emsâli nazmile söyle Meydan-ı hünerde ağırlık eyle Ağır basar yeğni kalkar demişler Körülü, Fuad (2004). Saz Şairleri I-V. Ankara: Akçağ Yay. 376-379.