Şu yalan dünyada bir üstat buldum
Beni bırakmadın işime felek
Şakii't olan şaşkın olur dembedem
Ne okursun bilmem güşüna felek

Bu geçici dünyada kendime bir yol gösteren, bir usta bulmuştum.
Ey Felek (kader, zaman)! Sen beni işimden, amacımdan alıkoydun, bırakmadın.
Bahtsız olan kişi sürekli şaşkınlık içinde, bocalar durur.
Bilmiyorum, kulağıma (içime) ne fısıldıyorsun, ne okuyorsun ey Felek.

Gönül turnam gökyüzünden dönerken
Felek ağu katmış göle inerken
Dizbediz oturup derdim yanarken
Kahrettim dostuma eşime felek

Gönlümün turnası (sevgili veya ruh) gökyüzünden yuvaya dönerken,
Ey Felek! Sen göle inerken onun suyuna zehir (acı) katmışsın.
Diz dize oturup dertlerimi anlatırken,
(Bu acıların sebebiyle) hem dostuma hem de eşime (yârime) lanet ettim ey Felek.

Sorayım feleğe Kemter’im netti
Yoksa delirdi mi huyu mu tuttu
Balım Sultan tekkesine mi gitti
Baykuşlar kondurdun taşıma felek

Ey Felek! Sormak isterim, Kemter'ime ne oldu?
Yoksa aklını mı kaçırdı, kötü bir alışkanlık mı edindi?
Yoksa huzur bulmak için Balım Sultan dergâhına mı çekildi?
Sen (bırakıp gittiği) mezar taşıma (ya da yuvama) baykuşları (uğursuzluğu) kondurdun ey Felek.

Kemter türlü kemhaları dokurdu
Doksan bin âyetin ilmin okurdu
Balım Sultan bahçesinde şakırdı
Yoksa ok mu değdi kuşuma felek

Kemter türlü güzel, değerli kumaşları (yazıları, eserleri) dokurdu.
(Manevi olarak) Kuran'daki doksan bin ayetin ilmini okuyup öğrenmişti.
Balım Sultan'ın manevi bahçesinde neşeyle (ilahi aşkla) şakırdardı.
Yoksa benim o değerli "kuşuma" (ruhum, canım veya değerli varlığıma) bir ok mu isabet etti ey Felek?

Kemter beni koydu yuvada yurtta
İsmini söyledim dilimde virtte
Ol sene bin ikiyüz otuz dörtte
Yükletti göçünü döşüme felek

Kemter (bu dünyayı terk ederek) beni yuvada, vatanımda yalnız bıraktı.
Onun ismini dilimde sürekli zikir (virt) olarak söyledim.
(Hicri) Bin iki yüz otuz dört (1234) senesinde,
Ey Felek! Sen ayrılık yükünü (acısını) benim göğsüme yükledin.

Kemter türlü ölümlere ermişti
Yedi farz, üç sünneti kılmıtı
ölmeden elli yıl evvel ölmüştü
Çok çevir eyleme düşüme felek

Kemter, (tasavvuf yolunda) türlü manevi ölümleri (nefsi öldürmeyi) yaşamıştı.
Yedi farzı ve üç sünneti (İslam'ın temel emirlerini) yerine getirmişti.
(Zaten) Bedeni ölmeden elli yıl önce ruhu ölmüş (dünya zevklerinden arınmış) idi.
Ey Felek! Artık bu acıyı rüyalarıma da çok fazla sokma, rahat bırak.

Veli’m eyder Kemter gitti kimim var
Kemter’i aldırdım yeni gamım var
Usta idi yapılacak damım var
Hiç bu iş gelmedi başıma felek

Ben Veli, derim ki: "Kemter gitti, şimdi kimim kaldı?"
Kemter'i (kaybettiğim için) yeni bir üzüntüm, derdim oldu.
O bir ustaydı, yapılacak daha çok işim, çatılması gereken çatım vardı.
Ey Felek! Hayatımda böyle bir felaket, böyle bir kayıp hiç başıma gelmemişti.