Benim Olsaydın
Benim olsan, ah bu mümkün olsaydı.
Seni uzak, uzak, bu insanlardan pek uzak bir yere götürürdüm:
Öyle bir yere götürürdüm ki orada yalnız tabiatla baş başa kalırdık.
Denizle, sema ile, sahra ile kalırdık.
Sade ikimiz kalırdık.
Orada, yalnız ormanda yapraklarla inleyen mütehevvîr rüzgârın,
uzakta dalgalarla dövünen medhûş denizin,
gökte şimşekleriyle gürleyen haşin yıldırımın sesiyle kalırdık.
Sade ikimiz kalırdık.
Sade ikimiz; unutmuş, unutulmuş,
her türlü kayıttan azade iki mevcut gibi yaşardık.
İlk insanlar gibi yaşardık.
Benim olsaydın felaketlerine, afetlerine tahammül için kuvvet bulur,
hayatın sebebini anlardım;
benim olsaydın hayatı severdim.
Yakup Kadri Karaosmanoğlu
Yorum Yaz
ŞİİRİ SESLENDİRMEK İSTER MİSİNİZ?
Şiiri kendi sesinizle okuyabilir ve hemen yükleyebilirsiniz.
