Vech-i Nazm-ı Kitâb-ı Hayrâbâd

(Kitabın Yazılış Sebebi ve Şairin Ruh Hali)

ORİJİNAL METİN	GÜNÜMÜZ TÜRKÇESİ
Bir dem ki dil-i kesâlet-endûd Olmışdı gubâr-ı gamla pür-dûd	Öyle bir zamandı ki; uyuşuklukla dolmuş olan gönlüm, keder tozu ve dumanıyla kaplanmıştı.
Olmışdı dimâg-ı fikr-i bâlâ Micmer gibi pür-buhâr-ı sevdâ	Yüce düşüncelerin merkezi olan zihnim, sevda dumanları tüten bir buhurdanlığa dönmüştü.
Târîk idi hânesi dimâgun Noksân [idi] revganı çerâgun	Zihin evi karanlıktı; çünkü düşünce lambasının yağı tükenmiş, ışığı sönmeye yüz tutmuştu.
Olmışdı çerâg-ı şevk memerde Ser-çeşme-i ârzû füsürde	Neşe lambası rüzgârlı bir geçitte kalmış gibi titriyor, arzuların pınarı ise buz tutup donmuştu.
İtmişdi seri hücûm-ı hayret Zânû ile halka-bend-i ülfet	Şaşkınlığın hücumuyla başım öne düşmüş, dizlerimle bir çaresizlik halkası kurmuştum.
İtmişdi şeb-i kesel-fürûşı Der-beste dükân-ı çeşm ü gûşı	Uyuşukluk dağıtan o gece; göz ve kulak dükkânlarını dünyaya sımsıkı kapatmıştı.
Endîşe olup keselle hem-dûş Tûtî-i dil olmışıdı hamûş	Düşüncelerim tembellikle omuz omuza gelmiş; gönlümün konuşkan papağanı susmuştu.
Bâzâr-ı makâl olup mu‘attal Olmışdı dükân-ı leb mukaffel	Söz pazarı iş yapmaz hale gelmiş; dudak dükkânına kilit vurulmuştu.
Âzürde olup zebân sühandan Üftâde idi sühan dehenden	Dil artık kelimelerden incinmiş; sözler ise ağızdan dökülmeye mecal bulamaz olmuştu.