İçimin vadilerinde kış kıyamet; Rüzgarlar biteviye Yavrusunu yitiren kurdu sesleniyor. Ve ay her gece Gümüşi bir yalnızlığı anlatmak için Doğuyor sanki öylece.
İçimin dağlarında askerler Sırtlarını kayalara vermişler Beklemekteler. Yaptıkları, pusatlarını elden geçirmek sadece Bir de, arada bir Ellerini alınlarına götürerek Ufku gözetlemek.
İçimin dağlarını duman basmış: Ağaçların dalları bir o yana bir bu yana Ve yapraklar ve kuşlar birbirine karışmış; Savruluyorlar gökyüzüne Ve onlara ve hareket eden her şeye inat Sonbaharla birlikte efkar Demir atmış içimin derinliklerine.
Tuzla, Kasım 1995
Erdem Bayazıt
Bu şiiri nasıl buldunuz?
Şiir Yorumları
Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu siz yapın!
