Gecesel bir yer altı sesiydi,
kehânet fısıldaşmasındaydı kökler, kemikler;
açıkta lüfercilerin parıldayan
lüksleri. Av vakti, o tedirgin
karşılıklı bekleyiş; gövdemdi sanki
oltadan ışığın yalımına kapılan.
Yanılsamalar ve aldanışlar.
Beklediğim inmedi trenden,
bir söylen olacaktı dönüşü;
kara büyülere çarpılmaya hazırdım,
dönsündü yeter ki. Oysa
kıpırtısızdı istasyon;
öyleyse kırmızı mendille
kimdi el sallayan geçen akşam?
İnsanın gurbetleri içinde;
sürgün yeri bu yüzden tanıdık,
ayrıldığı günkü gibi dönüyor kişi.
Gide gide, yata yata bitmeyen
yol değil, zından değil;
bedenin ve kırılgan sözlerin,
bahçıvanın budadığı dalın,
suladığı fidanın içinden geçen
o karanlık menzil.
Ezberimde tüm zulümler,
belleği öyle beslemez
çünkü aşklar.
Sevgililer! Bazılarınızı unuttum,
burnumda tütüyor bazınızın kokusu.
Terk edilmenin acısı diniyor, aldatılış
gülümsetiyor: parmakların arasında
buruşturduğum hercai menekşenin
o tuhaf hışırtısı.
Vahşet vahşetle açıklanmalı.
Tazeyken yanık et kokusu
kılınabilir mi beş vakit namaz?
Hangi kösnü, hangi düş, hangi dua
unutturabilir toplu mezarları?
Kardeşler! Çoktan verdim
vereceğim filizi. Gittim gideceğim
yerlere; döneceğim yerlerden
döndüm. Yol alırken değiştirdi
görüntüleri, biçimleri, çelik
keskisi zamanın ve güzergâhın.
Kazınıyor anılar, bir gül
sesiyle birbirinin üstüne;
son eskinin, artık unutulmuşun
bir yorumu en yakın katmandaki
yara gibi taze anı.
Anımsadıkça bilecek insan
neyi unutmaması gerektiğini...
Ahmet Oktay
