Ey ağalar hangi derdim yanayım
Yitirdim yârimi gören olmadı
Pervaneler gibi yandım tutuştum
Yandım alevimi alan olmadı
Ah çekmekten gitti yüzümün rengi
Âleme şan verdi Arap Üzengi
Leylâ olmuş idi Mecnun’un dengi
Onlara da imdat kılan olmadı
Kim görmüştür Ferhat ile Şirin’i
Onlar da sevdiler biribirini
Attı külüngünü verdi serini
Böyle yâr yoluna ölen olmadı
Hurşit Mahî için kaygıya battı
Kanber de Arzu’nun dizine yattı
Dünyada Şahsanem murada yetti
Âşık Garip gibi gülen olmadı
Ey Kemter’im dağ başında oturdum
Derdim elli iken yüze yetirdim
Lokman Hekim gibi cerrah getirdim
Şu benim halimden bilen olmadı.
Âşık KemterÎ
