Anlatırlar ki, Zeliha {Züleyha} Yusuf’u zindana attırdığı vakit onun ayrılığıyla ardından yanıp yakılmaya başlamış. Hem kendisinden ayırmış, hem hasretini çeker olmuş.
Bu yüzden zaman zaman zindanı ziyarete gider,
“Hükümlüm kaçmış olmasın! ” diye kontrol eder, ama içten içe hasret giderirmiş.
Eğer Yusuf’u uyurken bulursa hücresinin önünde bekler, seyreder,
uyanık bulursa azarlar, böylece yüzüne bakarmış.
Nihayet bir keresinde sesini de çok özlediğini fark etmiş ve bir köle çağırıp:
“Hemen şimdi, Yusuf’u yere yık, adamakıllı kırbaçla!
Öyle vur ki ta uzaktan ah ettiğini duyayım.” demiş.
Köle emre itaate niyetlendiyse de Yusuf’un güzel yüzünü görünce kıyamamış.
Hücrede bir post var imiş, onu yere sermiş ve başlamış vurmaya. Kölenin her kamçısında Yusuf mahsustan feryad etmekte, çığlık atmaktaymış.
Zeliha ise bağırmaya devam ediyor:
“Daha hızlı vur, adamakıllı vur! ”
Nihayet köle Yusuf’a yalvarmış:
“A güneş yüzlü,
Zeliha gelir de sırtında kamçı izi göremezse şüphesiz beni öldürür.
Omzunu aç, dişini sık, bir kerecik olsun kamçıya dayan! ”
Yusuf elbisesini sıyırmış. Köle öyle bir vuruşla vurmuş ki Yusuf yere kapaklanmış.
Zeliha, bu sefer Yusuf’un ah edişini duyar duymaz bağırmış:
“Yeteeer! ..”
İskender Pala
