Yazmaya ortaokul sıralarında başladı. İlk şiiri 1949–1950 yıllarında Gerçek dergisinde yayımlandı.
Öğrenimini lisede yarım bırakarak çalışmaya başladı.
1950’li yıllarda Mavi Hareketi içinde yer aldı. 1961’de Yeni İstanbul gazetesinin Ankara bürosunda
parlamento muhabiri olarak gazeteciliğe başladı. Çeşitli gazetelerde ve TRT Haber Merkezi’nde görev yaptıktan sonra
1982’de TRT’den emekli oldu. Daha sonra Milliyet gazetesinde çalıştı; 1993’te gazeteciliği bırakıp tamamen yazıya yöneldi.
Başlangıçta Ahmed Arif etkisiyle şiirler yazdı. 1960’lardan itibaren toplumcu gerçekçi bir anlayışla İkinci Yeni’ye yaklaşan şiirler ortaya koydu.
Destansı söyleyiş ve zengin sözcük dağarcığıyla özgün bir şiir dili kurdu.
Özellikle Yol Üstündeki Semender (1987), Necatigil Şiir Ödülü kazanmasının yanı sıra içerdiği şiirlerle de dikkat çekti.
Kitaptaki her şiir, intihar etmiş bir şairin sesiyle yazıldı; Oktay’ın üslubuyla birleşerek yeni bir biçem ortaya çıktı.
Ahmet Oktay 3 Mart 2016’da hayatını kaybetti.
Eserleri (seçme)
Şiir Kitapları
Gölgeleri Kullanmak (1963)
Her Yüz Bir Öykü Yazar (1964)
Dr. Kaligari’nin Dönüşü (1966)
Sürgün (1979)
Sürdürülen Bir Şarkının Tarihi (1981)
Kara Bir Zamana Alınlık (1983)
Yol Üstündeki Semender (1987)
Ağıtlar ve Övgüler (1991)
Bir Sanrı için Gece Müziği (1993)
Toplu Şiirler (1995)
Gözüm Seğirdi Vakitten (1996)
Söz Acıda Sınandı (1996)
Az Kaldı Kışa (1996)
Hayalete Övgü (2001)
Aldığı Ödüller
1965 – Yeditepe Şiir Armağanı (Her Yüz Bir Öykü Yazar)
1987 – Behçet Necatigil Şiir Ödülü (Yol Üstündeki Semender)
1991 – Türkiye Yazarlar Birliği Yılın Şairi Ödülü (Ağıtlar ve Övgüler)
