Kimi zaman hiç uyunmamış geceler ertesinde,
pazartesiler cuma oluyor, cumalar pazar...
Aylar geçiyor, değişiyor mevsimler;
hiç yaşanmamışlar gibi...
Oysa ne çok sene birikti ardımda...
Bilmiyorum ki, birikecek mi bir bu kadar daha.
Ardıma dönüp bakıyorum da,
dallarımı kıran rüzgârları bile affetmişim ama,
bir kendime uzanamamış elim...
Yastıklarım kuş tüyüymüş de,
ağır gelmiş düşüncelerim...
Biriktirdiğim keşkeler, ardımdan bile
söylenmeye yetermiş...
Bütün heveslerim, genellemelerin içinde
yitip gitmiş...
Oysa ne çok cümlem vardı benim...
Her şeye inat, yüreğimi ısıtan ne çok hayalim...
Biliyorum, bu kadar kırılgan olmayı
kaldırmıyor hayat...
Her tökezleyişte kendi içine saklanınca,
sıvazlamıyor sırtını...
Pencere önü çiçekleri değiliz ki,
anlayışlı bir el alıversin bir çırpıda içeri...
Hadi aldı diyelim, gün ışığı olmadan
ne kadar yaşanır ki.?
ŞİİRİ SESLENDİRMEK İSTER MİSİNİZ?
Şiiri kendi sesinizle okuyabilir ve hemen yükleyebilirsiniz.
