Gök uzak, yer uykuda, Yalnız değilim ama, Bir açık pencereden Ay doluyor odama. İçim odam gibi loş Ürperiyor gecede, Şurada yatağım boş, Burada uykusuz ben.
- 2 -
Gök uzak, gün uykuda, Engin mesafelerle, Ay giriyor buluta.. Sesler hatırlatıyor Bana uzak-yakını. Durdurmak istiyorum Saatin tiktakını!
- 3 -
Ses yok, mesafe silik, Odamda varlığımın Bütün tüyleri dimdik. Odamda iki kardeş, Bakıyor birbirine. Birisi can veriyor, Öbürünün yerine. Odamda iki kardeş Biri dün, biri yarın..
- 4 -
Dün koyu gölgeleri Üzüntülü bir ömrün; Beni bana benzeten, Bütün benim olan dün. Çağırınca ses veren Derin bir kuyu gibi, Yıkılmış kenarları, Çekilmiş suyu gibi.
Ve bu harabezarın Yanıbaşında yarın, Gülüyor acı acı. Değil bana yabancı Bu beyaz, temiz yüzün Ziyneti olan hüzün. Taze çizgilerini Yakından tanıyorum, Sesini eserimin Son beyti sanıyorum.
- 5 -
Ben su istemiyorum O karanlık kuyudan. Bana en unutulmaz Acıları uyutan Bir baş dönmesi lâzım. Ama kalbim duracak Kapanacakmış ağzım. Ah ey hülyalarımın Aynası gibi dümdüz Bana gülümseyen yüz! Ey yazıma benzeyen Bu yüzün çizgileri!
- 6 -
Odamda iki kardeş: Biri dün, biri yarın. Ve ben aralarında Bir köprüyüm onların...
Kemalettin Kamu
Yorum Yaz
ŞİİRİ SESLENDİRMEK İSTER MİSİNİZ?
Şiiri kendi sesinizle okuyabilir ve hemen yükleyebilirsiniz.
