I. Sırma sarısını yay saçlarına, Gözüne rengini koy denizlerin; Düşün dudakların en incesini, Yüzüne tuncunu ver benizlerin. Onda yürüyüşün en yiğitçesi, Onda bükülmezi vardı dizlerin Gezerdi ülkede bir hızır gibi Em olup derdine çaresizlerin. II. Durgun bir denizi andırır dışı İçi hiç sönmeyen bir yanardağı. Sesinde ıslığı eser kuvvetin, Sözünde şahlanır Hakkın bayrağı Gökle Güneş gibi buluştu onda Sezinin sağlamı, duyunun sağı Yıkarak kökünden osmanlılığı O gömdü tarihe bir ortaçağı. III. Dağlar dümdüz olur işaretiyle, Ürperir ovalar avazesine; Devrilir hıncına çarpar ordular Kaleler dayanmaz yelpazesine. Fikrin, güzelliğin, aşkın, her şeyin Bağlıydı daima en tazesine Yaşadı başı dik, dünyaya karşı Getirdi dünyayı cenazesine! IV. Onsuz kaldığın bilse tabiat Bağlar üzüm vermez, bahçeler kurur; Okşar saçlarını ezelin eli, Yüzüne ebedin ışığı vurur. Övünür insanlık eserleriyle, Yurt onun sevgisi üstünde durur. Adıdır kurduğu devlete temel, Ünü kurtardığı millete gurur! V. Fâni varlığını kaybetti ama, Simgesi yurdumun burçlarındadır Engin ufuklara uzanmış kolu, Hızı altıokun uçlarındadır! Kadının, erkeğin hafızasında Gencin, ihtiyarın duşlarındadır Yayla yellerinde eser gölgesi, Sesi bahçemizin kuşlarındadır. VI. Ben mi yazacaktım göçüm gününü Dökerek ardından böyle gözyaşı? Ben ki ona büyük gezilerinde Oldumdu bir küçük yol arkadaşı En son durağına varmadan ömrün Kapadı yolunu bir mezar taşı... Büyük kurucusu cumhuriyetin Hürriyet aşıkı milletin başı!
