Tabutunuz Pırıl pırıl çivileri ve talaş kokuyor Demek taze ölülerdensiniz hemşehrim Kan akıtılmadan kesildi damarlarınızın sıcaklığı Söyleyin kim yokladı Bir ateş salmayla içinizi Şimdi doya doya seyredin gövdenizi Kalabalıklardan eli mızraklılardan Otomobillerden nufus patlamasından Ve o koca denizlerin kirlenip ağrımasından Kaçıp Bir kırevi çitinin arkasında papatyaların içinde Önünüze çıkıveren teneşir tahtasında Nasıl yalnız ve manasız ağlamakta Şimdi doya doya seyredin gövdenizi Bir beyin mimarı bir yaşlı kadın Kapının aralığını dolduran çocuklar Giysilerinde başdöndüren bir sersemlikle Eve dolan komşular ve damın üstünde gökten Bir kartal ölüsü düştü Daha girmeyin oraya - melekler hazır değil Nasıl da alıştınız ölümünüze Yaşamın daha en tatlı sevişmelerinde Elleriniz en ılık anlarda beden tutmalarında Gidiyorsunuz ya gülüşüyor çocuklar Herbiri o kadar güzel ki artık Salıncak çelik çomak ve rüyalar yok artık Harp oyunları bile unutuldu dönemeçlerde Ölüm gelemiyor tıkalı kapılar Nasıl ki elinden kurtularak kaçmak isteyişler Seni nasıl sürüyordu içine çürüyen uygarlıkların Oyuklarında Kötü bilmece kutuları tarifler Yozlaşan hünerler Şimdi vuruyor eşyalaşan göğsümüze Kabuğu yosun bağlayan döşümüze İçerden o Isın odanın köşelerini dolanarak Yatarak değil dolanarak Yatarak değil rolanarak Bin uykusuz gece bitirdin Yeni bir uykusuzluk binliği aç Camlarada gece başladı bile Artık oda açılabilir kendine Can çağrılıyor odaya Karanlıkta ve seninle dolsun odaya Yürüdükçe dolandıkça oda durmuyor artık evin içinde Senile deniz kıyılarında ormanlı sırtlarda Kırda hayvanlarda Düşündüğün buluşlarda bulunduğun kurtuluşlarda İçinde sen olan bir oda Koş o önden giden İnsanı bulup onu durdurmaya Güçlü kalın pazulu oğlu aslan yavrusu gibi olan Önden giden insana. Gebe bir kadını durdurdu erkekler Saçlarından çekip yolunu kırbaçlıyarak Başında dolanan ak kuşları Serinlikleri kovalıyarak Elin değiyordu ah ah bana ben kendimden uçarak etimdeki didişmeleri takılıp düşen kadınlarla kovalıyarak - birden düşürülmüş sahipsiz çehrelerle karşılıyorduk fır dönen meydanlarda yardımsız yürüyemiyen insanlar Hiç. - Soruyorduk bu beyaz kuş bize gelen ellerinden bulanarak ve o kız çocuğu (bu nasıl olur) şak diye düşürdü yolda gazete satan adamın gözlerinin içinde çıkmıştı bakınıyordu gererek önünü ve derinden durarak tüllerinden kopan içim bırak ki dalgalansın Ki kim kovaladı bu yönde kaplanları bizi yiyen aç kurt mu o neden o neden kıpırdıyarak sarı mor bizi kimden daha iyi koruyarak daha iyi bir konukluk bizi sevdayla allaştıran o umulmadık açlıkları kapımıza salan ne olur ne olur bırak bırak iyice kendimde olayım Cahit Zarifoğlu