Ve gözlerin gelir geçer içimden
Su içerken sen, sokulurken akşam kızıllığına,
Ekmeği bölerken...
Yalnızsam, yıllar nasıl geçmişse aradan,
Unutmak kolay sanmışsa şarkılar,
Şiirler yalan yazmışsa ayrılığı;
Kör olsun sözlerim, unuttuysam adını...
An gibi aklımdasın.
Gelir geçer gemiler, belki sen de geçersin diye.
Bir kumru konar her sabah pencereye,
Bir miladı taşır gece, bir yıldız...
Soğuk olur, üşürsün ya adamakıllı,
Hani sarılırsın kendine, hani aklın karışır;
Bu bir divaneliktir, gönül aha alışır.
Ömrüm bitse ne çıkar;
Can gibi aklımdasın.
Gündür bu, geçer gider;
Belki bir şey kalmaz sanırsın.
Yani bir sabah uyandığında, ne hayatın tortusu,
Ne kokusu alışmışlığın...
Her şey başka olacaktır; başka bir otobüs, başka bir gazete.
Resimlerden silinecek yüzün belki de, ne adın ne sanın...
Bir şafak vakti açınca gözlerini bir merhabayla,
Yeniden kurulacak dünya.
Ve sen her şafak;
Nan gibi aklımdasın.
Bazen bir şey geçer içinden insanın,
En ücra yerlerinden cesaret gibi bir şey.
Ne olacak işte; kömür yanmıyorsa eskisi kadar güzel,
Fasulyenin tadı yoksa, şarkılar yakmıyorsa içini,
Sadri Alışık öyle güzel ağlamıyorsa,
Aşık olmayı beceremiyorsa İzzet Günay mahallenin en güzel kızına;
Denizin tuzu, yalnızlığın bahanesi yoksa...
Bir bıçak saplanınca yüreğinin tam ortasına,
Zannetme ki ölmek zor; ölmek kolay.
Kolay da... Kan gibi aklımdasın.
Bu da geçer, her sabah kanayacak değil ya...
Bakarsın taze ekmek çıkarır köşedeki fırın,
Biraz da helvası bizim bakkalın.
Senden ayırdığım üç beş zeytin, otururum sofraya...
Her lokmada geçer acısı belki bırakılmışlığın.
Ben de unuturum; nasıl unutulursa sana susuzluğum,
Ve nasıl becerdiysem kahrolmayı, öyle unuturum.
Ekmek gibi...
Nan gibi aklımdasın.
Ve gözlerin gelir geçer içimden
Su içerken sen, sokulurken akşam kızıllığına,
Ekmeği bölerken...
Yalnızsam, yıllar nasıl geçmişse aradan,
Unutmak kolay sanmışsa şarkılar,
Şiirler yalan yazmışsa ayrılığı;
Kör olsun sözlerim, unuttuysam adını...
An gibi aklımdasın.
An gibi aklımdasın...
Aklımdasın.
İbrahim SADRİ
