Yalan-İbrahim SADRİ Şiiri

İbrahim Sadri

00-00-0000 - 00-00-0000

Okunma: 10
Yalan-İbrahim SADRİ

Yalan-İbrahim SADRİ

Yalan

Hadi gidiyorsun... Yürekten kan gidiyor, sen gidiyorsun. Her şey gidiyor; Gökte bulut, dağda kar, düzde kervan gidiyor. Solgun bir gül oluyor insan, Bir demet kır çiçeği ölüyor, sen gidiyorsun. Ne ucuz yaşıyorsun, ne kolay... Bir kristal gibi ellerimden düşüyorsun. Bakma öyle; Ben kanıyorum, sen üşüyorsun. Kolay değil, bir yalan bu; Yaralayan, kanayan koca bir yalan. Yalan işte, sevdiğim yalan... Şarkılardan arta kalan ve sabah buğusu, Ve tarla faresi ve ekmek derdindeki işçi kalbi gibi Yumuşak, sıcak bir yalan. Islak gözlerimle geçiyorum yaralı bir ceylanın kalbinden. Ceplerimde kül var, bir yangından arta kalan. Sorduğum adreslerde kimse olmuyor, Ve kimse olmuyor ben sorduğum zaman. Her şey bir yalan gibi yandığı zaman Yalnız olduğunu anlıyor insan. Anladım ve geçtim yaralı bir ceylanın kalbinden. Aynamı kırdım, fotoğraflarımı yaktım. Nasıl da acımasızdım tafralarıma karşı, nasıl da umarsız... Su gördüm düşümde; karanlıktı ve gürültüyle çağlıyordu. Ceplerimde kül vardı ve yanıyordu. Sonra sabah oluyor ve bir ceylan kalbinde alem ağlıyordu. Hayır diyordu bir dağ köylüsü, "Hiçbir şey için geç değil." Ve geç değil bir şey için hiçbir şey. Bir şey vardı öyleyse, bir şey beni çeken; Gecenin duldasından uzağa, kocaman çayırlara çeken bir şey. Gümrah ırmaklara, sonra sıcağa, sonra acıya... Sonra yaralarıma merhem olmaya kapıma dayanan bir şey. Tutsana beni, bırakmasana! Olsun, yaralasana! Olsun, ağrısa da... Yalan da olsa, kalsana! Dağ köylüsü; aşkın olduğu yerde ben varım. Sen olmasan da ben varım. Yağmur yağar saçlarım filizlenir, bir yıldız düşer omuzlarıma. Islık çalar, ıslanır şarkılarımı söyler geçerim kapından. Camların buğusundan ve yağmurun kokusundan tanırlar beni, bilirler. En iyi yalanlarını ben alırım onların. Adresler sorarım kimseler oturmaz orada, Ve kimseler olmaz ben sordukça. Dağ köylüsü; şimdi gidersen şimdi git, Kalırsan şimdi... İbrahim SADRİ

Bu şiiri nasıl buldunuz?