Azimden Sonra Tevekkül Şiiri

Mehmet Akif Ersoy

20-12-1873 - 27-12-1936

Okunma: 5
Azimden Sonra Tevekkül

Azimden Sonra Tevekkül

Azimden Sonra Tevekkül

Mehmet Akif Ersoy

«Bir kere de azmettin mi, artık Allah’a dayan...» — «Allâh’a dayanmak mı? Asırlarca dayandık! Düştükse bu hüsrâna, onun nârına yandık! Yetmez mi çocukluktaki efsâneye hürmet? Hâlâ mı reşîd olmadı, hâlâ mı bu ümmet? Dersen ki: Ufuklarda bir aydınlık uyansın; Mâzîye ateş vermeli, baştan başa yansın! Şaşkınlık olur köhne telâkkîleri ihyâ; Şeydâ-yı terâkkî, koşuyor, baksana dünyâ. Elverdi masal dinlediğim bunca zamandır; Ben kanmıyorum, git de sen aptalları kandır! » — Allâh’a değil, taptığın evhâma dayandın; Yandınsa eğer, hakk-ı sarîhindi ki yandın. Meflûc ederek azmini bir felc-i irâdî, Yattın, kötürümler gibi, yattın mütemâdî! Mâdem ki didinmez, edemez, uğraşamazsın; İksîr-i bekà içsen, emîn ol, yaşamazsın. Mevcûd ise bir hakk-ı hayât ortada, şâyed, Mutlak değil elbette, vazîfeyle mukayyed. Takyîd-i İlâhî ki: Bilâ-kayd ona münkàd, Kalbinde cihanlar darabân eyleyen eb’âd. Lâ-kayd olamazdın, biraz insâfın olaydı, Duydukça bütün sîne-i hilkatten o kaydı. «Allâh’a dayandım! » diye sen çıkma yataktan... Ma’nâ-yı tevekkül bu mudur? Hey gidi nâdan! Ecdâdını, zannetme, asırlarca uyurdu; Nerden bulacaktın o zaman eldeki yurdu? Üç kıt’ada, yer yer, kanayan izleri şâhid: Dinlenmedi bir gün o büyük nesl-i mücâhid. Âlemde «tevekkül» demek olsaydı «atâlet», Mîrâs-ı diyânetle yaşar mıydı bu millet? Çoktan kürenin meş’al-i tevhîdi sönerdi; Kur’an duramaz, nezd-i İlâhî’ye dönerdi. «Dünya koşuyor» söz mü? Berâber koşacaktın; Heyhât, bütün azmi sen arkanda bıraktın! Mâdem ki uyandın o medîd uykularından, Bir parçacık olsun, hadi, hiç yoksa, kımıldan. Ensendekiler «leş» diye çiğner seni sonra; Ba’sin de kalır tâ gelecek nefha-i Sûr’a! Çiğner ya, tabî’î, ne düşünsün de bıraksın? Bir parça kımıldan, diyorum, mahvolacaksın! Dünyâ koşuyorken yolun üstünde yatılmaz; Davranmayacak kimse bu meydâna atılmaz. Müstakbeli bul, sen de koşanlarla bir ol da; Mâzîyi, fakat, yıkmaya kalkışma bu yolda. Ahlâfa döner, korkarım, eslâfa hücûmu: Mâzîsi yıkık milletin âtîsi olur mu? Ey yolcu, uyan! Yoksa çıkarsın ki sabâha: Bir kupkuru çöl var; ne ışık var, ne de vâha! İstanbul, 13 Teşrînisânî 1335 (13 Kasım 1919)

Hilvan, 1 Ağustos 1345 (1929)

Mehmet Akif Ersoy

Bu şiiri nasıl buldunuz?