Çün sana gönlüm mübtelâ düştü
Derd ü gam bana âşinâ düştü
Zühd ü takvâya yâr idim evvel
Aşk ile benden hep cüdâ düştü
Vâiz eydür gel aşkı terk eyle
Bendeyim sabrım bî-vefâ düştü
Nice terk etsin aşkı şol âşık
Ana karşı sen mehlika düştü
Vechini görsem dağılır aklım
Zülfün ana çün muktedâ düştü
Kim seni buldu kendi yok oldu
Vaslına ey dost cân bahâ düştü
Aşka uşşâkın davet etmişsin
Cân kulağına ol sedâ düştü
Bu Niyâzî'nin hiç vücudunda
Zerre komadı hep yakâ düştü
Niyâzî-i MISRÎ
